okt 312013
 

wietolie.eu - Medicinaal Cannabis - CannaCareMarihuana (inleiding)  

Drugs kunnen recreatief zijn of medicamenteus. Van marihuana wordt door een gestaag groeiende groep van medici en patiëntenverenigingen beweerd dat het beide is. Al vanaf het begin van de 70 er jaren is er een groep van medisch pleit bezorgers in de V.S. en Europa voor het medisch gebruik van marihuana voor de bestrijding van misselijkheid bij chemotherapieen bestraling (bij kanker en aids), voor de behandeling van glaucoom (marihuana verlaagt de oogboldruk), als middel tegen spasticiteit (bij m.s.) en bij chronische pijn (marihuana bestrijdt niet de pijn, maar kan onder steunend werken bij andere pijnbestrijders). De medicinale werking van marihuana was eigenlijk al duizenden jaren bekend, en werd al in 2737 v.Cristus op een lijst van geneesmiddelen beschreven door de Chinese keizer Shen-Nung. In het begin van deze eeuw toen de farmacologische industrie op kwam was er voor een geneeskrachtig kruid geen plaats meer. Marihuana was niet te injecteren, en men wilde het geneeskrachtig kruid ook niet registreren of patenteren, (om de eenvoudige reden dat er weinig op te verdienen viel). Onder politieke druk werd het kruid tussen de gevaarlijkste stoffen in de Opiumwet geplaatst zodat onderzoek, bezit, of gebruik strafbaar werd. Toen het recreatieve gebruik van marihuana in de jaren 60 in de mode raakte kwam ook de medicinale werking weer onder de aandacht. soms bij toeval,zoals bij glaucoom, maar vaak door patiënten die zelf marihuana recreatief gebruikten, en zo achter de medicinale werking kwamen en hun behandelend arts hiervan op te hoogte brachten. Ook de geestverruimende werking van marihuana was voor wetenschappers een bron van onderzoek waarbij ook veel medicinale eigenschappen van marihuana werden ontdekt. Toch wordt de herintreding van marihuana binnen de gezondheidszorg nog altijd bedreigd door het recreatieve gebruik er van. Voor- en tegenstanders van het softdrug gebruik zien de medicinale werking ervan als een speerpunt van hun strijd tegen of voor het gebruik, zodat wetenschappers en artsen bang zijn om te worden gezien als voor- of tegenstander van het recreatieve gebruik van marihuana. Duidelijk moet zijn dat legalisatie van marihuana als drug, of voorschrijfbaarheid van een medicijn 2 totaal verschillende zaken zijn.    

marihuana (de plant)  

Van de marihuana plant waarvan wij vooral de Cannabis Sativa kennen bevat alleen de bloeiende vrouwelijke plant in belangrijke mate werkzame stoffen, en dit des te meer naarmate zij haar kracht niet heeft verbruikt met het produceren van zaadjes. De plant bevat meer dan 460 bekende bestanddelen waarvan er meer dan 60 een uitgesproken werking hebben. 1 bestanddeel het THC (delta-9- Tetrahydrocannabinol) heeft een zeer uitgesproken psychische werking en werkt ook anders dan de andere bestanddelen uit de marihuana. Deze stof komt in grote hoeveelheden in de gedroogde plant voor. Er komen nog andere stoffen in de plant voor die even potent zijn als THC maar deze komen meestal slechts in geringe hoeveelheden voor en niet in alle planten soorten. Het medicinaal gebruik van marihuana gaat terug tot 4000 voor Christus en werd vervolgens door de eeuwen heen steeds weer gesignaleerd, meestal in de vorm van tincturen en zalven of in de vorm van thee. Tegenwoordig wordt het kruid meestal gerookt, maar recreatief gebruik in de vorm van gebak en thee komt ook frequent voor. Hierbij moet worden aangetekend dat ook hier weer recreatief en medisch gebruik van marihuana gescheiden dient te worden, omdat men bij het recreatieve gebruik “high” (bijwerking van marihuana) wil worden. Bij het medisch gebruik van marihuana wil men de medicinale werking van het kruid ondergaan zonder al te veel last te hebben van deze bijwerking. De toxiciteit van marihuana is ongekend laag: de therapeutische index voor muizen is 40.000! Hiermee zou marihuana in zijn natuurlijke vorm de veiligste therapeutische substantie zijn die er is. Marihuana is niet geregistreerd als geneesmiddel, de kwaliteit(o.a. een constante samenstelling) en de veiligheid (met name op lange termijn) zijn niet vastgesteld. Vanaf 1 september 2003 is marihuana op recept in de apotheek te verkrijgen. De prijs is echter hoog en het wordt niet door alle ziektekostenverzekeraars geheel of gedeeltelijk vergoedt. De Gezondheidsraad heeft uit wetenschappelijke publicaties over de afgelopen 20 jaar geconcludeerd dat de werkzaamheid van marihuana niet wetenschappelijk is vastgesteld. Wanneer een patiënt zonder tussenkomst van zijn behandelend arts of apotheek besluit om marihuana via coffeeshops of andere kanalen te gebruiken is dat voor eigen verantwoordelijkheid.  

   Misselijkheid en malaise bij chemotherapie en radiotherapie. 

Dit betreft de meest veel belovende toepassing van marihuana binnen de gezondheidszorg. Het gebruik van marihuana bij boven genoemde indicatie, is op een enkele uitzondering na beslist positief te noemen. Naar deze toepassing is in ruime mate klinisch onderzoek gedaan ook in Nederland. Reeds in 1976 werd door de oncologische afdeling van het academisch ziekenhuis in Leiden onderzoek gedaan naar de effecten van het roken van marihuana op de gevolgen van chemotherapie. Om meerdere redenen was toen de uitslag van het onderzoek negatief en de methode werd verworpen. Achteraf gezien is het mislukken van dit onderzoek mogelijk een gevolg van relatieve overdosering (de patiënten werden “te high”). Algemeen wordt bevestigd dat marihuana het subjectieve ziekte gevoel sterk verminderd. Essentieel is dat er niet te hoog wordt gedoseerd. Bij een pilotstudy in het academisch ziekenhuis Dijkzigt te Rotterdam ontdekte men dat de gevolgen van chemokuur bestreden kan worden met het zetten van thee van marihuana, nl. 1 gramop 1 liter water en 15 minuten laten pruttellen / door koken. Doordat de werkzame stoffen uit marihuana slecht oplossen in water, komt er maar een klein beetje van de werkzame stof in de thee te recht, zodat overdosering is uitgesloten. Gezien de halfwaardetijd van ongeveer 36 uur van de werkzame bestanddelen is gedurende de kuur een kop (0,2 liter) van deze thee per dag gedurende de chemokuur voldoende. Van deze thee wordt men ook niet “high” , het enige wat men hierbij kan ervaren is een vergroting van het relativeringsvermogen alsmede een toegenomen vermogen om te leven in het “hier en nu”.  

Toch hebben de meeste patiënten een voorkeur voor het roken of vaporiseren van de marihuana, immers het effect treedt direct in. Dit in tegenstelling tot de orale weg, waarbij het zeker 1 tot 2 uur duurt eer men iets bemerkt. Ook als men te ziek is om iets tot zich tenemen lijkt het roken of vaporiseren een oplossing. Bij het roken / vaporiseren komt er ook een andere stof vrij, genaamd CBD, die angstdempende eigenschappen bezit. Al met al blijken de resultaten van marihuana als therapie voor misselijkheid en malaise bij chemotherapie en radiotherapie hoopvol, waarbij de verbetering van levens kwaliteit o.a. door een verhoogde eetlust en een verbeterd welbevinden op de voorgrond staat.    

Glaucoom 

Het effect van marihuana op de oogboldruk werd bij toeval ontdekt toen de politie van Los Angeles samen met oogartsen van de universiteitvan Los Angeles een onderzoek deed naar de pupil grootte als gevolg van het gebruik van marihuana in de hoop hierbij personen die zij van het gebruik van marihuana verdachten te kunnen arresteren. Het verschil in pupil grootte (een lichte vernauwing) bleek irrelevant, echter er werd een opvallende verlaging van de oogboldruk vastgesteld. Met betrekking tot de therapeutische waarde van marihuana bij glaucoom zijn alle rapporten en onderzoeks resultaten eenduidig en gelijkluidend: Marihuana is zowel in dieren experimenteel als bij humaan onderzoek een goede verlager van de oogboldruk met ten opzichte van de gebruikelijke antiglaucoommiddelen, geringe bijwerkingen. Uit dieren experimenteel onderzoek blijkt dat marihuana ook als tinctuur lokaal werkt (b.v. oogdruppels), maar dit heeft nog niet tot vervaardiging van voor mensen bruikbare ophthalmologische marihuana druppels geleid. Over de wijze van toediening en dosering is men helaas minder eenduidig: sommige claimen effect met 2 keer 20 mg. zuivere THC per dag, andere wijzen de pure THC af als minder werkzaam en raden het roken van 2 keer 1/2 gram marihuana per dag aan. Dit geeft aan dat men het wel eens is over de werking, maar dat onderzoek naar een eenduidige dosis respons relatie nog een vrome wens is. Opvallend is dat veel publikaties t.a.v. de medicinale werking van marihuana datzelfde manco vertonen. Alleen onderzoek gedaan met zuivere THC komt hieraan tegemoet, echter het merendeel van de onderzoekers gaat ervan uit dat de farmacologische werking van THC slechts een deel van de gunstige medicinale werking van marihuana verklaart.    

spasticiteit (m.s.) 

Met betrekking tot het effect van marihuana op spasticiteit is wellicht het volgende Nederlandse voorbeeld illustratief: Een jonge m.s. patiënt was ondanks bijna de zwaarste doseringen Baclofen en Dantrolene po. zo spastisch dat hij geheel en al afhankelijk was van de verzorging door derden. Een anaesthesioloog deed een proefbehandeling metbaclofen intrathecaal (in het ruggemergvlies) en dit bleek zo succesvol dat deze anaesthesioloog zonder veel problemen van de zorgverzekeraar toestemmingkreeg een Synchromed-pomp (pomp die geinplanteerd wordt en continue een zekere hoeveelheid medicijn in het ruggemerg toedient) te implanteren voor continue intrathecale toediening van baclofen. De verbetering van de patiënt bleek buiten verwachting: hij werd volledig zelf redzaam en hervatte zelfs zijn opleiding aan de kunstacademie. Nadat de anaesthesioloog de pomp voor de tweede maal gevuld had was de patiënt op aanraden van zijn vriend marihuana gaan roken. Op de afspraak waarbij de pomp voor de derde maal gevuld zou worden verscheen de patiënt niet op zijn afspraak en liet ook niets meer van zich horen. Twee (!) jaar later meldde hij zich weer op het spreekuur met het verzoek de pomp weer te vullen. Hij vertelde dat hij twee jaar lang op Ibiza had gewoond, waar hij dagelijks fors marihuana gebruikt had, en hiermee was hij op dat moment vrijwel volledig mobiel gebleven. Nu ging het weer slechter, en daarom kwam hij terug. Veel onderzoekers vermelden het gunstige effect van marihuana op spasticiteit evenals op tremoren, met name bij m.s. In vrijwel alle vermelde cauistiek bleek het effect van marihuana daar het duidelijkst, waar alle andere middelen gefaald hadden. De gunstige effecten worden beschreven vanaf een dag dosis van 5mg THC. Het milde high gevoel dat hierbij optreedt zou de coördinatie en het oordeel vermogen niet beïnvloeden. Nu is er in Nederland nog geen zuivere THC beschikbaar voor patiënten en moeten zij het doen met de marihuana zelf. In eerste instantie is het ’t proberen waard om eerst thee van de marihuana te zetten nl. 1 gram op 1 liter water en 15 minuten laten pruttelen/ doorkoken, hiervan kan men ’s morgens en ’s avonds een kopje (0,2 l) van drinken. De ervaring leert dat de meeste M.S. patenten hier niet genoeg aan hebben. Het verhogen van de dosis heeft dan geen effect. Het heeft geen zin om de thee sterker te maken, daar de werkzame bestanddelen slecht in water oplossen. Men kan de thee sterker maken door er een klontje boter bij te voegen, zodat de bestanddelen beter kunnen oplossen. Voorzichtigheid is echter op zijn plaats met te veel orale toediening van marihuana. THC maakt bij orale toediening in de lever een afval product van THC vrij die ook high gevoelig en onrustig is. Wanneer men meer marihuana wil gebruiken is het beter om te kiezen voor het roken of vaporiseren van de marihuana, omdat men zichzelf dan kan doseren, immers het effect wordt gelijk bemerkt. Het verdient de aanbeveling om de marihuana puur (zonder tabak), het liefst door een waterpijpje of vaporisator te roken. Het liefst elke keer een heel klein beetje, men moet begrijpen dat men eerst moet wennen aan de geestverruimende, psycho actievere werking die met het gebruik van marihuana gepaard gaat. Men moet eerst ontdekken hoe het voelt en werkt. De ervaring leert dat men zichzelf al vrij snel kan doseren, en het bijkomende “high” gevoel wordt al gauw als prettig bij het ziektebeeld ervaren. Men gaat meer doen en men voelt zich lekkerder, etc.. Al met al blijkt het gebruik van marihuana bij m.s. beslist positief.    

Aids Wasting syndroom 

Van het aids wasting syndroom spreekt men als in een vergevorderd stadium van aids de voedsel inname vrijwel stagneert door een combinatie van het volledig verdwijnen van eetlust en een zeer pijnlijk slik traject. Het gevolg hiervan is een zeer snelle vermagering. Het effect van marihuana op dit syndroom heeft momenteel sterk de aandacht. Helaas worden er nogal wat verwachtingen gewekt van een positief effect van marihuana op het verloop van aids, verwachtingen waarvan elke wetenschappelijke basis ontbreekt. Zeker is dat de eetlust, en daarmee het gewicht, onder invloed van marihuana spectaculair toeneemt, en dat ook mede door de geestverruimende werking van marihuana er een vaak positieve geestesgesteldheid naar boven komt, zodat een patiënt minder met zijn ziekte bezig is en er hierdoor een verbetering van de kwaliteit van het leven plaatsvindt. Dit feit op zich is voldoende om het voorschrijven van marihuana in geval van aids te overwegen. Sommige wetenschappers waarschuwen voor schimmelsporen die bij het roken van marihuana door patiënten die een zwak immuniteitssysteem, of een slechte conditie hebben een gevaar zouden kunnen vormen, en raden daarom een nauwgezette kwaliteitscontrole aan. Met betrekking tot dit raden wij patiënten met een zwak immuniteitssysteem altijd aan om indien zij menen dat marihuana voor hen een medicijn kan zijn, dit met hun behandelend arts te bespreken De ervaring leert dat veel aids patiënten erg veel baat bij marihuana hebben, en dat de dosering (veel aidspatiënten roken de marihuana) weinig problemen geeft. 

   chronische pijnklachten 

Het merendeel van wetenschappelijke publikaties over de pijnstillende eigenschappen van marihuana is tamelijk oud. Gezien het feit dat de aandacht voor chronische pijn de laatste tien jaar enorm is toegenomen is de geringe belangstelling voor marihuana in dit verband een slecht teken m.b.t. de werkzaamheid van marihuana (marihuana werkt niet als pijnstiller zoals de meeste reguliere pijnstillers) bij chronischepijn. De meest recente serieus te nemen publikaties stammen uit 1975. Eèn auteur van een artikel toont aan dat 20 mg THC even effectief is als 120mg codeïne bij chronische pijn. Een kant tekening die bij dit resultaat gemaakt moet worden is, dat bij 20 mg THC de patiënt zo “high” is dat afgevraagd mag worden of er nog wel serieus met deze patiënt gepraat kan worden zodat deze uitslag niet echt wetenschappelijk onderbouwd kan worden. Wel wordt duidelijk dat marihuana bij chronische pijn, een welkom adjuvans is waarbij de psycho actieve en geestverruimende werking waarschijnlijk het belangrijkste is. Veel auteurs vermelden een significante afname van pijnstillers bij gelijktijdig roken van marihuana. Ook ik heb uit eigen ervaring ondervonden dat het gebruik van marihuana een positieve uitwerking had op mijn ziektebeeld nl een chronische pancreatitus (alvleesklier) ontsteking. In 4 jaar lag ik 5 keer in het ziekenhuis met hevige pijn, elke keer zes weken, waarvan eerst 2 weken intensive care. Ook als ik niet opgenomen was leed ik veel pijn met gevolg dat bij mij gezocht werd naar de juiste pijnbestrijding om dan maar te proberen met zo weinig mogelijke pijn door het leven te gaan. Tal van pijnstillers werden op mij uitgeprobeerd en uiteindelijk bleek dat met 4 tot 6 keer daags paracodeïne 500/20 ik een redelijk pijnstillend resultaat had. Door de spanningen die mijn ziekte met zich mee bracht slikte ik ook veel kalmeringstabletten (4 tot 6 maaldaags 10 mg. Valium), en slaaptabletten. Van al die tabletten kreeg ik weer maag en darm problemen zodat ik daar ook weer medicijnen voor kreeg. Ik slikte op gegeven moment de hele dag pillen en werd steeds trager en dikker met het gevolg dat ook mijn geestgesteldheid met de dag achteruit ging hetgeen verbetering in mijn ziekteproces bemoeilijkte. De laatste keer dat ik opgenomen werd in 1993 was mijn situatie kritiek, en lag ik te vechten voor mijn leven. Op de intensive care werkte een verpleger die zich mijn lot aantrok, hij vertelde over wetenschappelijke artikels die hij in Amerikaanse bladen had gelezen over marihuana, en raadde mij aan om zelf hiermee thuis te gaan experimenteren indien mijn situatie niet zou verbeteren. Ik had vroeger in de jaren 70 wel hasj gerookt maar had toen nog geen kennis van de medicinale werking hiervan, om de eenvoudige reden dat ik toen niet ziek was. Ook de sterkte van het produkt was van belang, de hasj van toen was lang niet zo sterk als de veel THC bevattende Nederlandse marihuana van nu. Terwijl ik langzaam weer herstelde, besloot ik hier werk van te maken. Na mijn ontslag uit het ziekenhuis ben ik op de weg terug naar huis eerst naar een coffeeshop gegaan en heb marihuana gekocht en ben gaan experimenteren. De pijn werd in eerste instantie niet minder, zodat ik mijn pijnstillers bleef slikken, wel werd ik een stuk opgeruimder en vrolijker, en zag het leven weer positiever tegemoet, ik was niet zo veel meer met mijn ziekte bezig. Ik merkte al gauw dat als je minder met je pijn of ziekte bezig bent, je ook veel minder pijnstillers en kalmeringstabletten nodig hebt, waardoor de dufheid afneemt. In 1994 las ik een artikel van een natuurarts die zijn patiënten marihuana voorschreef en ben via bemiddeling van mijn huisarts bij hem terecht gekomen, en heb met de steun van hem met gebruik van marihuana al mijn medicijnen in een jaar tijd afgebouwd waarbij ik veel last had van de ontwennings verschijnselen die gepaard gingen met het afbouwen van mijn Valium gebruik, ook hier kan marihuana helpen vanwege de rustgevende en spier ontspannende werking. Ik ben nu vrij gezond en kan met mijn marihuana gebruik normaal functioneren, het “high” gevoel went snel en is geen vervelende bijkomstigheid, ik ben nu stukken actiever en opgewekter en de bijkomende geestverruiming zie ik vaak alleen nog maar als een pluspunt.    

Algemene informatie    

Buiten de indicaties waarover in de literatuur een brede ondersteuning wordt gevonden zoals bij malaise en nausea bij chemotherapieen radiotherapie, glaucoom, spasticiteit, aids wasting syndroom, en chronischepijn, wordt er nog veel meer over de medicinale werking van marihuana geschreven. Hier is echter niet zo veel bewijs voering over te verkrijgen, omdat het hier vaak voor een groot deel om de belevenissen van patiënten zelf gaat.

Dr. Lester Grinspoon, hoogleraar van de Boston Medical School heeft zich in de V.S. geprofileerd als een krachtig pleitbezorger voor het medischgebruik van marihuana, van zijn hand verschenen 2 boeken nl. “Marijuana Reconsidered” en “Marijuana the Forbidden Medicine”, laatst genoemd boek is inmiddels vertaald in het Nederlands en is bij de boekwinkels te verkrijgen. Dr. Grinspoon geeft hier diversen voorbeelden van ziektebeelden aan, waarbij marihuana als medicijn kan helpen. Buiten de indicaties die al zijn aangegeven vermeldt dr. Grinspoon ook de getuigenissen van patiënten die lijden aan de gevolgen van chemotherapie, glaucoom, epilepsie, m.s., paraplegieen tetraplegie, aids, chronische pijn, migraine, jeuk, menstruatie krampenen pijn bij de bevalling, depressies en andere stemmingsstoornissen. Ook geeft hij in zijn boek nog andere voorbeelden waarbij marihuana zou kunnen werken nl. bij astma, slapeloosheid, andere oorzaken van hevige misselijkheid, de antibacteriële werking, dystonie, en de werkzaamheid tegen tumoren. Dat het hier vaak om getuigenissen van patiënten gaat in plaats van wetenschappelijke literatuur maakt nog niet, dat deze verhalen terug te voeren zijn naar het rijk der fabelen. Het gaat hier soms om jaren lange studies die methodologisch onzorgvuldig zijn verricht en daarom geen wetenschappelijke waarde hebben. Ook is de structuur van marihuana zo gecompliceerd dat onderzoekenvaak op de dosering en op de psycho actieve werking, het “high” zijn, zijn stuk gelopen. U begrijpt dat de farmacologische industrie om puur economische redenen niet echt zit te wachten op een produkt als marihuana op de markt te brengen ondanks de diversiteit van medicinale werkingen. Tot slot raden wij u nogmaals aan om als u meent dat marihuana bij uw ziekte wellicht een medicijn kan zijn, om dit bespreekbaar te maken bij uw arts of specialist. 

 

bron:  mediwiet.info

  • M.P. Neeleman, anaesthesioloog, Hoofd pijncentrum AZR DijkzigtRotterdam. 
  • Marihuana soft drug of medicijn, een literatuuroverzicht.augustus 1996 Lester Grinspoon M.D. and James B. Bakalar 
  • Marihuana de verboden medicijn 1993, vertaald in het Nederlandsin 1996, uitgeverij het Spectrum ISBN 90 274 3329 Bijgewerkt met ervaringen van de Stichting patiëntenbelangen Medicinale Marihuana op gedaan met patiënten die medicinaal marihuana gebruiken 

 Leave a Reply

You may use these HTML tags and attributes: <a href="" title=""> <abbr title=""> <acronym title=""> <b> <blockquote cite=""> <cite> <code> <del datetime=""> <em> <i> <q cite=""> <s> <strike> <strong>